Памылкі бацькоў пры адаптацыі да дзіцячага садку
Тое, як хутка і лёгка дзіця адаптуецца да дзіцячага садку, залежыць не толькі ад выхавальнікаў, але і ад бацькоў. Часам яны здзяйсняюць памылкі, якія правакуюць слёзы і нежаданне дзіцяці заставацца ў дзіцячым садку.
Памылка № 1. Нервуюцца больш дзіцяці. Некаторыя бацькі вядуць дзіця ў сад у такім нервовым стане, што іх трывожнасць перадаецца дзіцяці. І нават спакойны малы, які, магчыма, нармальна б прайшоў працэс адаптацыі, пачынае плакаць і баяцца дзіцячага саду. Вядзіце сябе спакойна і ўпэўнена.
Можна пагаварыць з дзіцем. Гутарка дапаможа і малому, і маме, можна сказаць дзіцяці праўду, што вы не можаце пакінуць яго аднаго, але і на працу пайсці з вамі не атрымаецца, таму вы вельмі хочаце, каб за ім нагледзелі выхавальнікі. Можна шчыра прызнацца, што ўсе людзі хвалююцца, калі расстаюцца. Але ваша хваляванне праходзіць хутка, таму што вы сапраўды ведаеце, што вернецеся. Можна скарыстацца падтрымкай папы — хай ён адводзіць дзіця ў дзіцячы сад. Звычайна ў дзяцей ранняга ўзросту моцная сувязь менавіта з мамай, тата як раз можа палегчыць раставанне мамы і дзіцяці, узяўшы адказнасць на сябе.
Памылка № 2. Негатыўна выказваюцца аб садзе і выхавальніках. Вядома, бываюць розныя моманты ў дзіцячых садках. Часам мам нешта не задавальняе, і яны пачынаюць абмяркоўваць сад і выхавальнікаў са сваімі роднымі або сяброўкамі, не звяртаючы ўвагі на дзіця, якое усе слухае. Не варта гэтага рабіць. Вядзіце ўсе негатыўныя гутаркі пра сад далей ад дзіцячых вушэй, каб у іх не складвалася дрэннага меркавання аб гэтым месцы, менавіта вы — прыклад для свайго дзіцяці. Дзеці не з'яўляюцца на свет адразу выхаванымі і ветлівымі, яны становяцца такімі, гледзячы на дарослых. Лепш раскажыце дзіцяці, як пасябраваць з дзецьмі і выхавальнікам, Наладзьце сувязі з бацькоўскай супольнасцю. Адным словам, дапамажыце дзіцяці заняць камфортнае месца ў дзіцячым калектыве.
Памылка № 3. Высвятляюць адносіны з выхавальнікам пры дзіцяці.
Не варта высвятляць праблемныя пытанні на павышаных танах з выхавальнікам або няняй ў садзе пры дзіцяці. Ён можа пачаць успрымаць выхавацеля як "дрэнную цётку" , бо яна не падабаецца маме.
Памылка № 4. Задаюць негатыўныя пытанні дзіцяці.
Кожная мама хоча ведаць, як прайшоў дзень дзіцяці ў дзіцячым садзе. І часта з-за трывожнасці , мамы фармулююць пытанні ў негатыўнай форме. Не крыўдзілі цябе сёння? Ці не лаялі цябе? Так рабіць ні ў якім выпадку нельга. Па-першае, часцей за ўсё дзіця Вам адкажа "так", жадаючы, каб яго пашкадавалі. І ваша трывожнасць ўзрасце ў разы. Па-другое, вы настроіце дзіця на негатыў ў адносінах да сада. І ён ужо падсвядома можа пачаць баяцца дзіцячага саду. Вось прыклад, як правільна задаваць пытанні: чым вы сёння займаліся ў дзіцячым садзе? Што табе сёння больш за ўсё спадабалася / запомнілася?
Памылка № 5. Доўга развітваюцца. Многія мамы моцна зацягваюць развітанне. Вядома, гэта цяжкі момант, але трэба дакладна і ўпэўнена растлумачыць дзіцяці, што гэта ўсвядомленая неабходнасць. Падчас развітання можна сказаць: "Маме трэба на працу, таму ты павінен пабыць днём у дзіцячым садзе. Гэта твая праца, як і ў мамы. А ўвечары я цябе забяру!». Калі дзіцяці складана даецца адаптацыя, можна прыдумаць рытуал развітання, які дапаможа дзіцяці перажыць момант раставання з мамай. Часта мамы ўсаджваюць дзяцей на калені, гладзяць па галаве, спяваюць любімую песеньку, лічаць пальчыкі - кожны прыдумляе нешта сваё. Галоўнае-супакоіць дзіця і настроіць яго на пазітыў. Можна выкарыстоўваць такі прыём: даць дзіцяці з сабой у сад цацку, якая будзе нагадваць яму пра маму. Дзіцяці 2-3 гадоў цяжка на працягу дня ўявіць, што мама дзесьці ёсць, бо яе тут і цяпер не відаць : і не чуваць. Гэта ўзроставая асаблівасць дзяцей ранняга ўзросту . Цацка з дому будзе «працаваць» як "напамінальнік", якая супакоіць дзіця.
Памылка № 6. Моўчкі ўцякаюць, каб не бачыць слёз дзіцяці.
Ёсць і такія мамы «якія "закідваюць" дзіця ў групу дзіцячага садка, не кажучы ні слова. Яны думаюць, што так будзе прасцей, паколькі дзіця ўсё роўна будзе плакаць. Але гэта няправільна. Перад тым як пакінуць дзіця, трэба расказаць яму, што вы сыходзіце і абавязкова за ім вернецеся. Інакш гэта сапраўдны шок для дзіцяці, бо ён лічыць, што мама яго кінула. Паколькі дзеці да пачатку дашкольнага ўзросту яшчэ не арыентуюцца ў часе, можна дапамагчы ім, выкарыстоўваючы рэжымныя моманты ў распарадку дня. Напрыклад: «Забяру цябе, калі ты паспіш» або «Я прыйду за табой, калі скончыцца прагулка на вуліцы». Дзіця з часам зразумее, што кожны дзень заканчваецца сустрэчай у адзін і той жа час. Так ён зразумее, што не варта баяцца расстання, бо мама за ім абавязкова вернецца. Бывае, што дарослым цяжка вытрымаць дзіцячыя слёзы без раздражнення. Тады карысна ўспомніць, што дзеці плачуць як раз таму, што эмацыйна прывязаныя да сваіх бацькоў, яны проста іх любяць.
Паступова ў дзіцяці сфармуецца здольнасць спраўляцца з расставаннем. Аднойчы яму будзе дастаткова проста памахаць вам на развітанне далонькай і сказаць "пакуль-пакуль", не заплакаўшы. Але, калі вы заўважылі, што дзіця занадта доўга не можа супакоіцца ў расстанні, плача дзень напралёт, пачынае доўга і хранічна хварэць, у яго з'яўляюцца дзіўныя паводзіны, якія цяжка растлумачыць — магчыма, варта звярнуцца па дапамогу да спецыяліста.
Памылка № 7. Нерэгулярна водзяць дзіця ў сад.
Для адаптацыі дзіцяці вельмі важна вадзіць яго ў сад пастаянна ў адзін і той жа час. Дзіцяці так будзе прасцей адаптавацца, бо ён ведае, што ў 8 яго адвядуць у сад, потым будзе зарадка, сняданак і гэтак далей. Рытмічнасць і сталасць наведвання дзіцячага саду здольна палегчыць адаптацыю дзіцяці. Малышы вучацца перажываць расстанне, абапіраючыся на ўяўленні аб рэжыме дня. Гэта эканоміць іх сілы і дапамагае спраўляцца са стрэсам пераменаў.
Падрыхтавала педагог-псіхолаг Пратасеня Н. А.
крыніца http://pedportal.by
разгарнуць » / « згарнуць